Nu zit ik nog in het zomerse zonnetje
Het duurt niet lang meer, of ik zal in de herfst van mijn leven zijn
Ik kijk terug naar wat is geweest
Ik geloof dat ik daar vroeg mee ben, maar dat bevalt me wel
Alles wat er ooit was, passeert de revue
De zoete en zure avonturen
die me hier hebben gebracht
naar dit ene moment
in dit bestaan
Sommige dingen voelen zwaar, andere bezie ik met een glimlach
Soms was er een bitter einde en zo nu en dan
waren er zaken
die altijd bij me rond zijn blijven hangen
als een bontgekleurde omlijsting;
de passe partout van m’n leven
Vergeving, de ernst van dat woord alleen al
Spijt, welke toegevoegde waarde heeft dat eigenlijk?
Ik wil ruimte creëren voor de tweede helft
maar blijf maar mijmeren
in dit ene ogenblik
van zijn
Ik probeer de seconde vast te houden
Eén-één-één, dat is nu-nu-nu
In die ene tel zit eigenlijk niets,
geen gedachte is zo kort
Kan ik dat vasthouden, dat ene punt van leegte,
en voortzetten?
Eén-één-één. Het is de beleving van een ogenblik
waarin geen tijd lijkt te zijn
Er iets in voelen kan ik wel, of toch niet?
Ik observeer het kleinst mogelijke moment,
of kan dat niet?
Ik hang van vaagheid aan elkaar
constateer ik lachend