Love Street
💓
Lang geleden in De Hof van Eden…
Niet alleen Adam en Eva woonden in de Hof van Eden.
Nee, er was een heel dorp, een ware ‘hippie commune’.
Maar waar mensen een groep vormen, gaat het geheid al snel mis:
Arno viel voor Eva, een slippertje was snel gemaakt.
Adam ging ervandoor met de babysit en dat zette de toon
voor een reeks aan vreemdgaanderijen, niemand ontkwam eraan.
Bovendien kwamen er roddel en achterklap
en gingen sommige hippies liegen en bedriegen…
Goh, het is net de huidige maatschappij!
Missie: Aarde
🌏
Planeet: Aarde
Jaar: 2030
Missie: Creëren gewaarwording
Doel: Vrijstellen mensheid
Plan: A™C
Plan A:
– Persoonlijke benadering
– Slaagkans laag (30-40%)
– Voorzichtigheid geboden
– Risico: ongeloof/waanzin
Plan B:
– Benadering in groepsverband
– Indien mogelijk te combineren met plan A
– Slaagkans gematigd (40-60%)
– Risico: massahysterie
Plan C:
– Collectieve boodschap via breingolven.
– Slaagkans doeltreffend (98-100%)
– Vanwege restschade alleen als laatste redmiddel
Boodschap bij elk plan, vanwege diepgaande conditionering op herhaling zolang als nodig is:
Wakker worden mensen op aarde. Jullie tijd is NU of NOOIT. Vind de chip en je zult vrij zijn!
Het watercloset
🚾
We hebben wat te verduren in ons leven hoor,
we hebben het er regelmatig over onder elkaar.
Moet je maar eens horen waarom:
Er wordt op ons gezeten en gescheten,
zelden worden we echt goed schoongemaakt
en vaak zat worden we door een hete straal geraakt.
Maar een paar minuten per dag wordt er naar ons omgekeken
en we zitten weggemoffeld in het allerkleinste kamertje in huis.
We voelen ons echt het ondergeschoven kindje, vergis je niet!
*ZUCHT*
En het enige voordeel? Heel soms een leuk gekleurd deksel…
Eindvlucht
✈️
Jij wilde nooit meer vliegen, had je gezegd.
Want dat werd steeds gevaarlijker, vond je.
Ik wilde toch New York een keer beleven en ging met een vriendin.
Na twee uur vliegen is er turbulentie, de lampjes springen aan:
‘FASTEN YOUR SEAT BELTS’
Het vliegtuig begint te schudden,
mensen schreeuwen,
paniek breekt uit.
De neus van het vliegtuig gaat steeds steiler naar beneden.
Zuurstofmaskers bungelen plots voor ons.
Ik kijk uit het raam en zie in sneltreinvaart de oceaan op me afkomen.
Mijn laatste gedachte is aan jou…
Lucky Streak
🍀
Joh, afgelopen dinsdag, on-ge-lofelijk…
’s Morgens: regen was voorspeld, maar nee, volop zon!
Fietsend naar het station: alle stoplichten mee. Smóóóth…
Het perron in zicht en VOILÀ: de trein… Tot uw dienst!
In de trein een bericht: een tien voor m’n examen!
Tegelijk een mailtje: de dichtwedstrijd gewonnen!!
En een app van m’n baas: de promotie gaat door!!!
Ik voel me onoverwinnelijk!
Ik loop niet, ik zweef!!
Ik kijk rond: ziet iedereen me gaan?!
Maar toen: PATS BOEM KLEDDER *KNOCK OUT*
(… Stond die lantaarnpaal daar altijd al?!?)
Gevangen in het ruimte-tijd continuüm
🏢
‘Huh, maar jij bent toch juist zo gelukkig?’
‘Ja, dat wel, maar sinds kort ben ik me bewust geworden van het feit dat we allemaal gevangen zitten.’
‘Gevangen? Je zit toch niet opgesloten?’
‘Nee, niet letterlijk. Maar ik voel me wel een gevangene. In m’n lichaam, in dit leven, hier op aarde. In het ruimte-tijd continuüm waarin we allemaal vastzitten.’
‘Vastzitten? Zoiets raars heb ik nog nooit gehoord… Maar weet je, ik heb wel een remedie: jij nog een biertje?’
Zucht, alweer iemand die me totaal niet begrijpt.
Fata Morgana
☠️
Ik word wakker in een woestijn.
Het ‘hoe en waarom’ is al snel niet relevant meer.
Prioriteiten: water en beschutting.
Aan de horizon zie ik wat glinsteren: daarheen!
Na een half uur leg ik het af, ik kruip verder…
Zand waait in m’n ogen: ik zie niets meer, maar tijger dapper door.
Na wat een eeuwigheid lijkt voel ik plots iets afwijkends.
Ik denk ook dat ik nattigheid voel.
JA! WATER!
Met m’n laatste krachten werp ik mezelf er vol in
en verdwijn ogenblikkelijk in het droge drijfzand…
Ongewenst!
🧞
Vanwege mijn menslievende werk kreeg ik van een wensgeest een wens:
‘Maar denk er goed over na.’
Wekenlang dacht ik na:
Zal ik wereldvrede wensen? Nee, dat werkte nooit.
Eerlijke voedselverdeling? Nee, dat houdt geen stand.
Barmhartigheid onder de mensen? Nee, dat was niet af te dwingen.
Iets persoonlijks misschien? Nee, dat was egoïstisch.
Alle nachten lag ik zwetend en continu overdenkend wakker. Aan alle wensen zaten haken en ogen, de verantwoordelijkheid was te groot!
Moegestreden schreeuwde ik uit:
‘Ik wens dat ik die rotwens nooit had gekregen!’