Een kort verhaal uit 2011
‘En, jij nog wat leuks meegemaakt de laatste tijd?’
‘Nou, ik heb wel iets meegemaakt, maar leuk is anders. Ik had vorige week die cursus over signaleren van kindermishandeling, die jij een half jaar geleden hebt gedaan.’
‘O ja, bij Bureau Jeugdzorg. Ik vond dat wel heel waardevol, jij niet?’
‘Jawel, de cursus wel, maar er is echt iets heel raars gebeurd, ik snap het zelf nog steeds niet helemaal.’
‘O ja? Vertel…’
‘Nou, de ochtend verliep nog goed, de theorie was heel interessant, veel geleerd ook. Toen was er verder nog niks aan de hand. Daarna gingen we lunchen in de kantine, lekkere broodjes trouwens.’
‘Ja, eigenlijk altijd wel hè.’
‘Ja, maar Rudy was er ook en die moest me weer eens afsnauwen. Hij vond dat ik hem onderbrak en zei heel vals dat ik m’n mond moest houden.’
‘Ja hoor… Dat had ik niet gepikt hoor…’
‘Nee, snap ik, maar ik voelde me al niet zo goed en je weet dat ik niet van conflicten houd, dus ik heb het er maar bij gelaten. Ik ben vervolgens wel meteen de kantine uitgegaan, want het kwam zo hard bij me binnen dat ik echt even alleen wilde zijn. Toen ging ik maar naar het leslokaal, want ik dacht dat ik daar wel even rustig kon zitten, ik wist ook niet waar ik anders heen moest. Dus ik zat daar even in de vensterbank naar buiten te kijken, joh, het leek wel of het stormde, zo hard gingen de bomen tekeer.’
‘Ja, het lijkt wel herfst hè.’
‘Nou, zeg dat wel. Wel lekker hoor, alleen op de fiets wat minder. Anyway, ik zat dus in dat lokaal en toen kwam de trainer binnen met de trainingsactrice en ik merkte wel dat er iets aan de hand was, want ze zaten te smoezen en de actrice zat te huilen. Blijkbaar stoorden ze zich enorm aan mij, want na een paar minuten werd me ineens gevraagd of ik buiten wilde wachten, op niet zo’n vriendelijke toon overigens. Nou ja, toen ben ik maar op de gang gaan zitten. Tien minuten heb ik daar op de grond gezeten, totdat we verder gingen. De actrice zat daar nog met een betraand gezicht en de trainer legde even uit dat er die nacht was ingebroken in het huis van de actrice en dat die daar nog helemaal emotioneel van was, maar dat er geen inval beschikbaar was en dat ze daarom toch was gekomen.’
‘Nou, dat vind ik wel goed van d’r, ik weet niet of ik dat had gedaan.’
‘Ja, lullig voor d’r, maar ze had beter thuis kunnen blijven.’
‘Huh, hoezo?’
‘Ja, dat ga ik nu vertellen, even geduld hè. Dus… Het acteren kon beginnen.
Er waren verschillende scenario’s, met allerlei reacties van de actrice. Dat was soms echt komisch, want een aantal collega’s moest zich uit hele benarde situaties zien te redden.’
‘Ja, dat vond ik ook wel lachen.’
‘Ja, toen was het nog leuk, maar tegen het einde moesten we allemaal in een grote kring gaan staan en zouden er nog een paar algemene situaties langskomen waar een van ons op moest reageren. Toen ik aan de beurt was, was er het verhaal dat zij een vriendin van mij was en dat ze vanmorgen haar kat dood gevonden had midden op de weg. Het was wel duidelijk aan de verwondingen te zien dat hij die nacht door een auto was aangereden. Hoe ik dan zou reageren, vroeg ze. Ik wist al meteen wat ik zou doen, daar hoefde ik echt niet over na te denken. ‘Ik zou haar een knuffeltje geven,’ zei ik en ik strekte m’n armen naar haar uit, ‘want ik weet hoe erg het is als je kat dood gaat.’
En wat er toen gebeurde was echt sur-re-eel. Echt, je had erbij moeten zijn. Ze keek me perplex aan, de tranen sprongen in haar ogen en ze werd woedend. ‘Nee, dat zou je niét doen’, schreeuwde ze. En ik stond daar aan de grond genageld, want ik twijfelde eerst nog even of dit bij het rollenspel hoorde. Maar toen riep ze: ‘En je liegt, je hébt geen kat.’ Vervolgens keek ze me zó vals aan, daar schrok ik echt van. ‘Wel, ik heb drie katten, dat is echt zo’, zei ik. ‘Heeft zij katten?’ riep ze ineens naar iedereen. Rudy zei dat dat waar was, dat ik drie katten had. En die actrice stond daar maar een beetje verwilderd te kijken. Intussen was ik zo in de war van die reactie, dat ik keihard begon te huilen. Echt, ik was ineens ontzettend verdrietig, de tranen rolden over m’n wangen, maar ik wist eigenlijk niet eens precies waarom.
En toen zei niemand meer iets, zelfs de trainer niet. Ik vond dat zó teleurstellend, dat niemand het voor me opnam. Ze zagen toch zelf ook wel wat er gebeurde?
Ik ging maar aan een tafeltje zitten buiten de kring en nog steeds kwam niemand naar me toe ofzo, nee, ze stonden allemaal met hun mond vol tanden. De actrice probeerde de draad weer op te pakken door mij te negeren en gewoon weer verder te gaan, maar dat lukte niet, dus ging ze maar over op de afronding van de dag. En ik zat nog steeds keihard te huilen, ik overstemde haar er zelfs mee.’
‘Wow, heftig joh.’
‘Ja en bizar, vind je niet? Maar goed, op een gegeven moment kreeg iedereen een evaluatieformuliertje en ik moest en zou die invullen van die trainer. Ik voelde me toen een beetje alsof ik nog op school zat en strafregels moest schrijven, alsof ik het had gedaan. Dus zat ik daar met dat ding, waar de tranen overheen druppelden. Ik kon amper lezen wat er stond, maar ik heb het toch maar ingevuld. Ik dacht toen nog dat het misschien allemaal aan mij lag, dus ik heb nog een aardige beoordeling gegeven ook. Maar later dacht ik: dat was echt niet normaal. Joh, ik wilde zelfs een klacht indienen, want ik voelde me enorm bedonderd. Maar ik heb het er maar bij laten zitten, zoals ik meestal doe. Ja, want ik dacht ook: ach, ze heeft het vast niet expres gedaan, gezien de omstandigheden met die inbraak enzo… Maar wat vind jij hier nou van? Dat was een vorm van mishandeling, toch? Of niet?’
Noot: de naam in dit verhaal is gefingeerd.