Als ik had kunnen horen
van tevoren
hoe m’n leven
zou klinken
Als ik
vooraf
had geweten
hoe diep mensen
kunnen zinken
Als ik had kunnen voelen
hoe ik
zelf
zou verdrinken
en hoe de wanhoop
en de pijn
me zouden
verminken
had ik er dan
nog wel
willen zijn?
💌
Als ik had kunnen zien
voorafgaand
welk pad ik zou begaan
zou ik er dan
naar neigen
om alles maar
te laten
zitten
of zou ik
ieder lichtpuntje
aangrijpen
en uitvergroten
zodat niet alles
zo klote
leek
maar
er ook nog
iets
was
wat me kon verblijden?
💌
Want hoe ik het ook
bedenk
en waar ik ook aan
terugdenk
bij bijna alles
wat ik me herinner
voel ik
ergens wel
tegenzin
of
afkeer
of een vreemd soort
weerzin
En dan vraag ik me af
of de mooie
momenten
daar tegenop
wegen
of dat alles
gewoon
één groot
bij elkaar geraapt
zooitje puin
is
💌
En toch
is het
alsof ik daar
waar ik kon kiezen
besefte
dat ik uiteindelijk
niets
had te verliezen
maar wel
iets
te winnen
Iets wat ik
gedurende de weg
nog niet
volledig
in staat was
te verzinnen