🌑
Een jonge vrouw staat op een brug,
alle hoop vervlogen
Er is geen weg meer terug
Radeloos
In de verte de stad met neonlicht,
het krioelen van mensen
Afstand die wel ietsje verlicht,
maar niet genoeg
Vandaag is alles wat er is,
door wanhoop overspoeld
De nadruk op de pijn
Al het mooie in vergetelheid
Haar leed omhult haar,
een te lang gedragen jas
Haar hart zoekt verlichting
in duisternis
Eeuwige rust, haar ideaal,
ze denkt ’t daar te vinden
De verlossing diep van binnen,
te diep om nog te zien
Dat laatste sprankje kracht,
ergens ver verscholen
Als ze nog even,
even wacht…
Maar ze verdwijnt al
geruisloos
in de donkere nacht
🌑