Een vrij vers rond het thema Bemoeizorg
Ik zie de dingen
zoals niemand anders
ze ziet
en voel me gespleten,
maar niemand
mag dat weten
Ik staar naar buiten
en zie ze komen
en gaan
drukdoend
in dit experiment;
dat is voor mij
zo evident
Maar wat ik ervaar
vinden anderen bizar
en dan zeggen ze:
‘U bent in de war’
Ik schreeuw het uit
van binnen
en voel me
door iedereen
vergeten
in deze denderende
trein
die het leven
lijkt te zijn
Mijn gedachten zijn zo
absurd
ik begrijp ze zelf
zelfs niet
maar er is niemand
die mij kent
en tot mijn
grote verdriet
is er ook
niemand
die me ziet